Omdat retentie “hot topic” is voor bijna alle directies en HR professionals, heb ik me hier de afgelopen maanden in vastgebeten. Waarom gaan mensen weg? Horen we de werkelijke vertrekreden? En wat doen organisaties hier vervolgens mee? Superrelevant wanneer je ongewenst vertrek wilt aanpakken.
Een relatie van ons, dweilt letterlijk met de kraan open. Een goed werkend recruitment apparaat haalt doorlopend nieuwe mensen uit de markt. Honderden per jaar. Helaas is het vertrek elk jaar weer groter dan de instroom. En waarom deze mensen vertrekken, eigenlijk geen idee. HR kan diverse individuele redeneren noemen, maar een goede analyse gebaseerd op data ontbreekt.
Het valt me op dat er bij veel organisaties wel exitgesprekken worden gevoerd. Of dat de intentie er is dit te doen. HR en management hebben behoefte aan vertrek informatie, en vragen is de kortste weg. Het gebeurt op allerlei manieren. Van precies gepland en zeer gestructureerd, tot een kop koffie op de laatste werkdag, waarbij de manager vraagt, “joh waarom ga jij eigenlijk weg?”.
In de praktijk lukt het lang niet altijd om een exitgesprek te voeren. De laatste weken zijn vaak druk door overdracht en afronding. En als het gesprek wel plaatsvindt, betekent dat niet automatisch dat alles gezegd wordt. Een medewerker wil prettig uit elkaar gaan, de relatie met een leidinggevende goed houden of heeft misschien gewoon geen behoefte meer om gevoelige onderwerpen aan te kaarten.
In het beste geval wordt er wel bewust tijd gemaakt en ontstaat er een open gesprek over de redenen voor vertrek en de ervaringen binnen de organisatie, in zowel positieve als negatieve zin.
